O día das letras galegas deste ano adícase a Ramón Piñeiro, loitador incansable pola defensa da cultura galega e de seu recoñecemento dende o exterior.
A ampla obra e súas aportacións a Galicia fanlle merecedor deste 17 de maio.
Vida
Nado en Láncara (Lugo) en 1915, estudou bacherelato na cidade.
A leitura de El Pueblo Gallego desperta nel unha grande interese polo movemento político e cultural de Galicia, e ingresou nas xuventudes do Partido Galeguista, a través das cales participou no comité provincial que colaborou na celebración do referéndum sobre o Estatuto de Autonomía de Galicia de 1936.
Durante a Guerra Civil tivo que alistarse no bando nacional para evitar represalias, anque sería encarcelado anos máis tarde.
Terminada a guerra estudou Filosofía e Letras en Santiago de Compostela.
Formou parte das Mocedades Galeguistas, e na democracia foi tamén diputado independente do Parlamento de Galicia formando parte da lista do PSdeG-PSOE.
Foi un dos fundadores e primeiros directores da editorial Galaxia e da revista
En 1967 ingresa na Real Academia Galega co importante discurso A lingoaxe i as lingoas.
En 1983 convértese no primeiro Presidente do Consello de Cultura Galega.
Pensamento
Como intelectual, súa principal actividade foi a de intentar despoxar ao galeguismo do seu compoñente político, para centralo no seu compoñente cultural (esta tendencia coñeceuse como piñeirismo). Neste senso, apelou á saudade (concepto o que adicou varios estudos o longo da súa vida), a paixase e o humor como fundamentos da identidade dos galegos e esencia de Galicia.
Piñeiro concebía a saudade como un sentimento sin obxecto e sin relación algunha co pensamento ou a vontade.
Este concepto influenciado pola filosofía é un sentimento de soedade ontolóxica, isto é, un sentimento derivado da singularización do ser.
Obra
A súa obra escrita repártese entre traballos de índole filosófica (con especial atención o tema da saudade que trata dende unha perspectiva existencialista heideggeriana) e traballos de orientación lingüístico-literaria (centrados nos problemas do proceso de normalización da lingua galega). Foi pioneiro tamén na tradución de obras noutros idiomas distintos o galego, entre as que destaca Da esencia da verdade (1956), de Heidegger
Invitado por diversas universidades participa en congresos, coloquios e conferencias. En 1984, estas obras foron integradas xunto con A Filosofía e o Home e Saudade e Sociedade, nun só volumen, baixo o título A Filosofía da Saudade.
En 1951 traduce o galego con Celestino Fernández de
En 1956 publican en Galaxia a conferencia Von Wessen der Wahrkeit de Martin Heidegger baixo o título galego Da esencia da verdade.
Súa labor ensaística está recollida parcialmente nos libros: Olladas no futuro, Galicia, A linguaxe e as lenguas ou Lembrando a Castelao. Onde destácase a necesidade de reafirmación cultural de Galicia como camino fundamental para súa realización como pobo.
Ana Pintos
No hay comentarios.:
Publicar un comentario